UROGENITAL 6 – pakiet badań

300,00 

Metoda: RT-PCR

Termin realizacji : 5 – 10 dni roboczych

Materiał badany: wymaz z ujścia cewki moczowej, wymaz z pochwy, mocz, nasienie lub inny materiał uzgodniony z laboratorium

Opis

Pakiet obejmuje diagnostykę infekcji intymnych w zakresie 6 patogenów:

Treponema pallidum (Kiła)

Haemophilus ducreyi (Pałeczka wrzodu miękkiego)

Chlamydia trachomatis (serotypy L1, L2 i L3 Lymphogranuloma venereum)

HSV1/HSV2 (opryszczka)

Cytomegalovirus (wirus CMV)

Varicella – Zoster Virus (wirus VZV)

Treponema pallidum (Krętek blady kiły)

Kiła jest chorobą wywoływaną przez krętka bladego (łac. Treponema pallidum ssp. pallidum) przenoszoną głównie drogą płciową, ale także drogą przezłożyskową od zakażonej matki do płodu, prowadząc do tzw. kiły wrodzonej.

Nieleczona kiła może być przyczyną ciężkich problemów zdrowotnych prowadząc do uszkodzenia układu nerwowego (w tym utraty wzroku), układu krążenia, kości, stawów, nerek czy wątroby, a także w niektórych przypadkach może być przyczyną śmierci.

 

Haemophilus ducreyi (Pałeczka wrzodu miękkiego)

Wrzód miękki to choroba bakteryjna wywoływana przez gram ujemne pałeczki Haemophilus ducreyi, należąca do grupy chorób roznoszonych drogą płciową. Wrzód miękki najczęściej diagnozuje się u mężczyzn, ponieważ u kobiet choroba ta może przebiegać bezobjawowo lub w postaci utajonej. Po bezobjawowym okresie wylegania, trwającym średnio od 5-7 dni, pojawia się zmiana pierwotna w postaci bolesnej plamy, grudki lub krosty, która w przeciągu 48 godzin ulega owrzodzeniu, co u mężczyzn widoczne jest na napletku, rowku zażołędnym, żołędzi prącia, okolicach ujścia cewki moczowej oraz worku mosznowym natomiast u kobiet w przedsionku pochwy, łechtaczce, szyjki macicy i okolice odbytu.

 

Chlamydia trachomatis (serotypy L1, L2 i L3 ziarnicy wenerycznej pachwin)

Ziarnica weneryczna pachwin (Lymphogranuloma venereum LGV; inaczej choroba Duranda-Nicolasa-Favre’a) jest przewlekłym zakażeniem układu limfatycznego wywoływanym przez 3 szczepy Chlamydia trachomatis – serotypy L1, L2 i L3. LGV jest chorobą przenoszoną drogą płciową, której objawy występują znacznie częściej u mężczyzn niż u kobiet.

Infekcja pierwotna

Okres inkubacji choroby średnio trwa 10-14 dni, a pierwszym objawem są praktycznie bezbolesne grudki lub krosty narządów płciowych, które występują przejściowo, szybko się goją i znikają, dlatego też na tym etapie osoby zakażone zwykle nie szukają pomocy medycznej.

Infekcja wtórna

Drugi etap choroby, występujący 2-6 tygodni po pierwotnej zmianie, rozpoczyna infekcje wtórną i polega na bolesnej limfadenopatii pachwinowej, czyli występowaniu zapalnych obrzęków gruczołów wokół pachwiny (dymienice), które mogą ropieć i pękać. Na tym etapie większość mężczyzn wykazuje objawy natomiast kobiety mogą mieć objawy mniej specyficzne, takie jak bóle miednicy i pleców. Trzeci etap, występuje częściej u kobiet i charakteryzuje się zapaleniem odbytnicy.

Leczenie ziarnicy wenerycznej zwykle polega na wdrożeniu antybiotykoterapii jednak może być również konieczne postępowanie chirurgiczne, a obrzęk uszkodzonych tkanek w późniejszych stadiach może nie ustąpić pomimo eliminacji bakterii, dlatego tak ważna jest diagnostyka we wczesnym etapie choroby.

 

HSV1/HSV2 (wirus opryszczki)

Opryszczka pospolita jest bardzo częstą infekcją wirusową u ludzi dotycząca ponad 70% dorosłej populacji. Wywołana jest przez dwa typy wirusów HSV-1 i HSV-2 (Herpes simplex virus).

Typ HSV-1 przenoszony z wydzieliną pęcherzykową, śliną oraz przez bezpośredni kontakt z błonami śluzowymi i skórą najczęściej powoduje zmiany w obrębie wargi i jamy ustnej, a do zakażenia pierwotnego dochodzi najczęściej we wczesnym dzieciństwie, jednak opryszczką można zakazić się w każdym wieku.

Typ HSV-2 przenoszony najczęściej poprzez kontakty seksualne, wywołuje zakażenie okolic narządów płciowych, tym samym zakażeniu ulegają osoby po rozpoczęciu życia seksualnego.

Okres inkubacji wirusa opryszczki wynosi od 1 – 26 dni (zwykle 6–8), a wspólną cechą wirusów HSV jest rozwój zakażenia latentnego, czyli trwającego całe życie osoby zakażonej co oznacza, że kto raz zaraził się opryszczką, będzie już zawsze miał w swoim organizmie wirusa HSV i okresowo będzie go wydalał w ślinie lub wydzielinach płciowych bowiem nie można całkowicie wyleczyć zakażenia wirusem opryszczki.

Po około 2–3 dniach po zakażeniu pojawiają się drobne pęcherzyki z przeźroczystym płynem, które pękając pozostawiają bolesne owrzodzenia i nadżerki. Zmiany po zagojeniu zwykle nie zostawiają śladów.

Zakażenie wirusem HSV-1 mogą przybierać rożne postacie, w zależności od umiejscowienia jako:   

  • Opryszczka wargowa
  • Opryszczkowe zapalenie jamy ustnej
  • Zanokcica opryszczkowa i opryszczka skóry
  • Zapalenie spojówek i rogówki
  • Opryszczkowe zapalenie mózgu
  • Zakażenia narządowe – np. zapalenie wątroby lub opryszczka uogólniona

Zakażenie wirusem opryszczki płciowej (HSV-2) występuje najczęściej w postaci opryszczki narządów płciowych, przy czym przebieg choroby może być bezobjawowy lub skąpoobjawowy, bez typowych pęcherzyków. Klasycznymi zmianami przy infekcji narządów płciowych wywołanych przez HSV-1 lub HSV-2 są pęcherzyki i zapalne grudki na zewnętrznej powierzchni genitaliów pojawiające się zwykle po 4–7 dniach po kontakcie seksualnym z osobą zakażoną HSV-2 lub HSV-1. Po 2–3 tygodniach, pęcherzyki i grudki przekształcają się w owrzodzenia i nadżerki, a z czasem stopniowo ustępują.

Bardzo rzadką, aczkolwiek najpoważniejszą, bo cechująca się wysoką śmiertelnością, postacią zakażenia wirusem HSV-2 jest opryszczkowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu.

Ponadto coraz więcej prac naukowych donosi, że infekcja HSV odgrywa rolę w rozwoju jednej z najczęstszych chorób neuoredegeneracyjnych, choroby Alzheimera, prowadząc do odkładania beta-amyloidu oraz tzw. białka tau.

Cytomegalovirus – CMV (wirus cytomegalii)

Cytomegalia jest powszechną chorobą wirusową wywoływaną przez cytomegalowirusa (CMV) należącego do rodziny herpeswirusów czyli tej samej grupy co wirus opryszczki, ospy wietrznej i półpaśca i tak jak w przypadku infekcji wywoływanych przez w.w. wirusy, zakażenie CMV najczęściej przebiega bezobjawowo. Dzieje się tak dlatego, że po zakażeniu u osób z prawidłowym układem odpornościowym cytomegalowirus pozostaje w organizmie w postaci utajonej. Do jego aktywacji dochodzi w stanach niedoboru odporności, np. w okresie ciąży lub w przebiegu choroby nowotworowej, co na skutek zainfekowania narządów miąższowych powoduje zapalenie mózgu, płuc, wątroby czy nerek.

Trzy główne drogi zakażenia wirusem CMV to: transfuzje krwi i preparatów krwiopochodnych, bezpośredni kontakt z płynami ciała (mocz, ślina, łzy, mleko u karmiących matek) oraz kontakty seksualne, a także przez łożysko lub w trakcie porodu (od matki do płodu).

W związku z tym, że cytomegalowirus może zostać przekazany dziecku przez chorą matkę w czasie ciąży lub porodu, a konsekwencją zarażenia może być poronienie, poród przedwczesny, urodzenie martwego dziecka lub dziecka z zespołem wad wrodzonych, niezwykle ważna jest diagnostyka cytomegalii u kobiet w okresie rozrodczym na wczesnym etapie choroby.

 

Varicella-Zoster Virus – VZW (wirus ospy wietrznej i półpaśca)

Ospa wietrzna jest zakaźną chorobą wirusową wywoływana przez wirusy ospy wietrznej i półpaśca (Varicella-zoster virus – VZV). Do zakażenia wirusem VZW dochodzi najczęściej drogą kropelkową, przez kontakt bezpośredni oraz przez łożysko. Okres inkubacji wirusa to 10-21 dni, a u osób przyjmujący leki immunosupresyjne może nawet do 35 dni. Po przebyciu ospy wietrznej, wirus VZW pozostaje w organizmie w postaci utajonej i na skutek stanu obniżonej odporności może się uaktywnić powodując półpasiec.

Ospa wietrzna występuje głównie u dzieci, ale może wystąpić również u młodzieży i dorosłych, charakteryzując się cięższym przebiegiem i poważniejszymi powikłaniami. Najbardziej charakterystycznym objawem ospy wietrznej jest pojawienie się drobnych, czerwonych plamek na skórze tułowia, twarzy oraz głowy, ale także często na błonach śluzowych: w okolicy ujścia cewki moczowej, krtani, narządów płciowych, jamy ustnej, spojówkach i jelit.